چون خورشید جهانداری کسری نوشین‌روان به شامگاه خویش نزدیک گشت، شهریار کهنسال ساسانی دستور داد تا عهدنامه‌ای شاهوار و جاودانه بر قرطاس رومی بنگارند. دبیران فرزانه و رایزنان بیداردل در حضور موبدان و بزرگان ایران، وصایای نوشین‌روان را برای جانشینش، هرمزد جوان، به رشته تحریر درآوردند و پس از خشک شدن مرکب، آن را به مهر مشک‌آگین شاهی آراستند.
در این عهدنامه، نوشین‌روان نخست به بی‌وفایی سرای سپنج و گذرایی تاج و تخت کیانی اشاره کرد؛ یادآور شد که قباد در هشتاد سالگی حکومت را به وی سپرد و او نیز در هفتاد و چهار سالگی کلید شهریاری را به هرمزد واگذار می‌کند. نوشین‌روان فرزند خویش را پند داد که هرگز از مسیر دادگری و راستی منحرف نشود، چرا که ایمنی و آسایش مردمان تنها در سایه عدل پادشاه فراهم می‌آید. او هرمزد را از تندی، شتاب‌زدگی، دروغ‌گویی و بیداد برحذر داشت و سفارش کرد که درویشان و نیازمندان را چون خویشتن پاس دارد و دست فرومایگان و ستمگران را از گستره کشور کوتاه سازد.
کسری سپس آیین خاکسپاری کیانی خود را تشریح نمود؛ این‌که پس از مرگش، دخمه‌ای بلند و دور از دسترس چون ده کمند برآورند، تن او را با کافور و مشک پاکیزه گردانند، پنج جامه دیبای زربفت ناخورده بر او بپوشانند و او را بر تختی از عاج با تاجی آویخته بنشانند. شاه یادآور شد که خاندان و بزرگان دو ماه به سوگ بنشینند و سپس یک‌دلی خود را زیر فرمان هرمزد آشکار سازند.