چون نغمهٔ بیماری خسرو انوشیروان بر افواه افتاد و گمان بر رفتن او از سرای خاکی رفت، نوش‌زاد، فرزند مسیحی‌کیش شاهنشاه، بندهای شکیبایی گسست. او که کینه‌ای دیرینه در دل می‌پرورید، درهای کاخ خود را بگشود و بیرق سرکشی برافراشت. به فرمان او، غل و زنجیر از تن تبهکاران و گردن‌کشانِ زندانی گشوده شد و آشوب بر شهر جندی‌شاپور و اطراف آن سایه افکند. مسیحیان، از جاثلیق و سکوبا تا عامهٔ مردم، گرد او را گرفتند و سپاهی بالغ بر سی‌هزار سوار نیزه‌دار و تیغ‌زن زیر درفش او فراهم آمدند. نوش‌زاد که دل به مذهب قیصر روم سپرده بود، نامه‌ای آکنده از شورش به هم‌کیشان خود در جندی‌شاپور نگاشت و آنان را به هم‌آوازی با قیصر و پذیرش فرمان خویش فراخواند. بدین‌سان، آتش فتنه‌ای بزرگ در کشور زبانه کشید و بختِ برگشتهٔ شورش‌گران بیدار گشت.