چون انوشیروان از فتح رزمگاه‌های روم فراغت یافت، بفرمود تا شهری بی‌همتا بنا نهند که در سرسبزی و شکوه، همتا و رقیب انطاکیه باشد. این شهر نوین را که از کاخ‌های زرین، گلشن‌های عطرآگین و جویباران زلال مالامال بود، «زیب خسرو» نامیدند. شاه دادگر دستور داد بند از پای اسیران رومی بردارند و آنان را در این شهر بهشتی جای دهند تا در آسایش و داد زیست کنند. او حتی مردی فرزانه و مسیحی را به سرپرستی شهر گماشت تا سرپرست و غمخوار مردم باشد و آنان را به نیکی و بخشش اداره کند.
از سوی دیگر، چون اخبار فتوحات و ساخت شهر زیب خسرو توسط فرفوریوس به گوش قیصر روم رسید، هراسی گران بر دل شهریار روم نشست. قیصر که توان ایستادگی در برابر سپاه گران ایران را در خود نمی‌دید، فرزانگان و موبدان روم را گرد آورد. موبدان او را پند دادند که از لجاجت دست بردارد و پیش از آنکه خاک روم به توبره کشیده شود، راه آشتی پیش گیرد. قیصر فرزانه، دانشمندی خردمند به نام مهراس را همراه شصت تن از فیلسوفان روم و گنجینه‌ای بس گرانبها از زر، گوهر و گروگان‌های والاتبار روانه درگاه کسری کرد.
مهراس چون به پیشگاه انوشیروان رسید، با زبان‌آوری و سخنانی سرشار از حکمت، آفرین خواند و اظهار داشت که جان و خرد آدمی برتر از گنج‌های گیتی است و روم اینک سر فرود آورده تا پیوند دوستی برقرار گردد. کسری با گشاده‌رویی نیت قیصر و گنجینه‌ها را پذیرفت و ساو و باژی سنگین بر روم مقرر داشت. سپس سپاه خود را به سوی شام و اردن راند و شیروی بهرام را مامور گردآوری باژ ساخت تا جهان در سایه شمشیر و دادگری او به آرامش رسد.