پس از آنکه نامهٔ شاهنشاه کسری نوشین‌روان به مهر همایونی آراسته گردید، فرستادهٔ دربار شتابان راه دیار رزم را در پیش گرفت تا پیام شهریار را به رام‌برزین سپهسالار برساند. چون فرستاده به اردوی رام‌برزین رسید، نخست آنچه از پادشاه شنیده بود بازگفت و سپس نامهٔ پرمعنای کسری را به دست آن سالخوردهٔ میدان‌دیده داد؛ نامه‌ای که در آن فرمان داده شده بود سپاهی گران گرد آورده شود، بندهای مهر و آزرم نوش‌زاد از دل بیرون رانده گشته و بی‌درنگ ساز جنگ آراسته گردد. رام‌برزین که نیکی و خرد پادشاه را می‌شناخت، با شنیدن پیام کسری، دل از مهر نوش‌زاد پرداخت. با نخستین بانگ خروس سحرگاهان، غریو کوس و طبل جنگ از درگاه رام‌برزین برآمد و لشکری عظیم از مدائن به سوی میدان نبرد شتافت. از آن سو، چون خبر به گوش نوش‌زاد رسید، او نیز لشکر خویش را گرد آورد، جیره و روزی سپاهیانش را بپرداخت و مسیحیان، جاثلیقان و بطریقان روم را که در آن مرز بوم می‌زیستند هم‌پیمان خویش ساخت. سپهدارِ رومی او، شماس، پیشاپیش لشکری از جنگجویان بی‌باک و خون‌ریز به راه افتاد. با طنین خروش از درگاه نوش‌زاد، سپاهی چون دریای خروشان از باد بجنبید و شهر را به قصد هامون ترک گفت؛ لشکری پر از کینه و زهر که برای نبردی خونین و سرنوشت‌ساز پای به میدان نهاده بود.