پس از سپری شدن یک هفته، در پگاه روز هشتم، کسری نوشین‌روان بر تخت پیروزی نشست و فرزانگان و دانایان درگاه را فراخواند تا درباره ریشه‌های حکمت و دادگری سخن بگویند. چند تن از موبدان سخن سر دادند، اما پادشاه را کاملاً خرسند نساخت. آن‌گاه کسری رو به بوزرجمهر کرد و فرمود پرده از چهره خرد بردارد. بوزرجمهر زبان به ثنای ایزد و آفرین بر شهریار گشود و به تشریح گوهر انسانی، هنر، خرد و پرهیزکاری پرداخت. او گهرِ بی‌هنر را چون گلی بی‌بو خواند و خرد را درختی وفادار دانست که بار آن خرسندی، قناعت و دادگری است. سپس پنج خصلت خردمندان و هفت عادت زیانبار نادانان را برشمرد و راه و رسم پادشاهی عادلانه، پرهیز از خشم، آگاهی از احوال سپاه و رعیّت، و دادخواهی مظلومان را تبیین کرد. سخنان نغز بوزرجمهر چنان بر دل نوشین‌روان نشست که دیدگانش از خردپروری پر از اشک شد و دهان وزیر خردمند خویش را پر از گوهر و درّ خوشاب ساخت.