چرا آدمی دل خویش را خیره‌سرانه در بندِ آزِ ویرانگر به دام می‌افکند، در حالی که نیک می‌داند نوبتِ پاییدن در این سرای خاک بسیار کوتاه است؟ این جهان گذرگاهی بیش نیست؛ پس دل در گروِ گنجینه‌های فانیِ آن مبند، که گلبرگ‌های شادابش به زهرِ جان‌کاه آلوده‌اند و هر که آن را زیاده بوید، جز تباهی درنمی‌یابد. از راه راستین دین و دادگری سر برمتاب، که خشمِ پروردگار جهان، برکاتِ آدمی را به کاستی و بی‌برگی می‌کشاند.
چو این پندهای جاودان را نیوشیدی، دل از همّ و غم بازدار و لب‌های خویش را به آتشِ اندوه و پریشانی مسوز. اگر جامی از میِ زرین در دسترس داری، نوش‌داروی خرمی بطلب و شادمانیِ پاک را در دل گناه مپندار. در طلبِ نشاط و سرور باش، کاهلی و افسردگی از خویش بران، و گوهرِ تابناکِ سخن را به گزافه‌گویی و یاوه‌سرایی تباه مساز. و سرانجام بدان اگر در سویدای دلت مهر و محبتِ علی جای گرفته باشد، همان مهر والامقام در روزِ سختِ رستاخیز شفیع، یاور و پناهت خواهد بود.