پس از پایان نماز و نیایش در گرگان، کسری نوشین‌روان فرمان کوچ داد. خروش کوس‌ها و نای‌های مفرغین برخاست و سپاه گران ایران با گنجینه‌های بی‌شمار از طلا و گوهر، جامه‌های گران‌بها و تخت‌های فیروزه‌گون، راهی مداین و طیسفون گشت. شبستان خاقان‌نژاد به سرپرستی مهران‌ستاد پیشاپیش روانه گردید و شاه خود همراه با دلاوران آزادگان راهی آذرآبادگان شد. رزم‌آورانی هوشیار و پیل‌پیکر از گیلان، دیلمان و دشت سروچ و کوهسار کوچ و بلوچ همراه شهریار گام برداشتند. کسری چنان انضباطی در لشکر پدید آورده بود که هیچ سپاهی به کشتزار برزگری دست‌درازی نمی‌کرد و هیچ مسافری در راه نیازمند آب و نان نماند.
در میان راه، فرستادگان قیصر روم با هدیه‌های فراوان، دیباهای گران‌بها و باژِ سه ساله در جامه ده چرم گاو پر از دینار زرین به درگاه شهریار رسیدند و فروتنی و پیمان‌داری خود را به نمایش گذاشتند. کسری با گشاده‌رویی آنان را پذیرفت و گنجینه را به خزانه سپرد. سپس سوار بر اسب به سوختگاه مقدس آذرگشسب شتافت؛ با چشمانی پر از اشک شوق فرود آمد، برسم به دست گرفت، نیایش کرد و زر و گوهر بسیار به گنجور آتشکده بخشید تا موبدان را توانگر و شادمان سازد.
چون شاه به مداین بازگشت و بر تخت کیانی نشست، جهان از داد او به بهشتی پر از خواسته و آرامش بدل شد. ستم، تاخت و تاز و خون‌ریزی برچیده شد، بازرگانان از چین، روم، هند و سقلاب راهی ایران شدند و خاک ایران از عطر عنبر و صفا آراسته گشت. شاه جارچیان را برافراشت تا در سراسر کشور بانگ زنند که هیچ کارگری بی‌مزد نماند، هیچ وام‌داری در تنگنا نسوزد و هیچ ستمگری بر بی‌نوایان دست نتازد، چرا که درگاه کسری تنها جایگاه داد، راستی و آبادانی است.