در روزگاری که آوازه دادگری و نیرومندی کسری نوشین‌روان سراسر پهنه گیتی را فراگرفته بود، خاقان چین دانا و دوراندیش گشت و دریافت که سرپیوستن با چنین شهریار مقتدری تنها از راه آشتی و یکدلی میسر است. از این رو، بزرگان، موبدان و رای‌زنان دربار خویش را گرد آورد و انجمنی باشکوه برپا ساخت تا تدبیری شایسته برای استواری دوستی میان چین و ایران بیندیشند.
پس از هم‌افکنی رای‌ها، خاقان فرمان داد تا گنجور شهریاری گنجینه‌ها بگشاید و تحفه‌هایی بی‌شمار و بی‌نظیر که تنها درخور شهریار ایران‌زمین باشد، آماده سازد. کاروانی عظیم شکل گرفت؛ اسبان تکاور و نژاده چینی، دیباهای زربفت و گران‌سنگ، تخت‌های همایونی، تاج‌های گوهرنشان، تیغ‌های هندی و نگین‌های درخشان شاهوار بر پشت شتران راهوار بار شد. افزون بر این، خاقان دستور داد تا سی هزار دینار زرین چینی را در کیسه‌های پرنیانی بسته‌بندی کرده و همراه گنجینه‌ها سازند.
آنگاه خاقان در میان نامداران realm خویش، مردی سخنور، فرزانه و گرم‌وشردِ روزگارچشیده را که به تمام نقاط جهان سفر کرده بود، به عنوان سفیر برگزید. دبیری چابک‌دست و خوش‌نویس فراخوانده شد تا نامه‌ای شاهوار بر پارچه‌ای از حریر ابریشمین بنگارد. دبیر با هنرنمایی بی‌مانند خویش، نامه‌ای پرداخت که زیبایی و خطوطش به ارژنگ چین مانندگی داشت؛ سراسر آراسته به صد هزار آفرین و نیایش بر شاهنشاه ایران، تا بدین‌سان پیام دوستی و دوام آشتی خاقان را به آستان کسری برسانند.