پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود

از درگاه بلند پادشاه ایران، کسری نوشین‌روان، بانگی سهمگین و نویدبخش برآمد و داروغگان خروش برآوردند که درهای بارگاه شهریار به روی تمام دادخواهان و ستم‌دیدگان گیتی گشوده است. شاهنشاه خندان‌لب و پرامید، به مردمان آواز داد که در دادخواهی و زندگی تنها به پاک‌یزدان تکیه کنند، چرا که اوست که پناه بی‌‌پناهان است و دستگیر بندگان در هر دو سرا. نوشین‌روان مردمان را ایمن ساخت که هرگز از تخت و کلاه و شوکت شاهی هراسی به دل راه ندهند؛ چه در میانه بزم و میگساری، چه در خلوت اندیشه‌ورزی با رای‌زنان، و چه در پهنه میدان چوگان و شکارگاه، درهای بارگاه خسروانی بر همگان باز خواهد بود. شاه سوگند یاد کرد که تا تمام آرزوهای دادخواهان برآورده نشود و رنج ستم‌دیدگان گسسته نگردد، دل او آرام نخواهد یافت. او کارداران، لشکر و پیشکاران خویش را هشدار داد که مبادا کسی با دلی پردرد بخوابد، زیرا کردگار جهان رازهای پنهان را می‌جوید و دادخواه مظلومان خواهد بود. سپس شاه دستور داد تا تمام باژ و خراج‌های گزافی که موبدان در دیوان نگاشته بودند ببخشایند و دیگر هیچ زر و سیمی از رعایا نستانند. از ایوان شاهی فریاد آفرین و ستایش مردمان برآمد؛ آنان نوشین‌روان را دعای خیر گفتند و خواستار جاودانگی تخت و فره‌اش شدند. مردمان شادمان بازگشتند و در پرتوی داد شهریار، روی زمین همچون باغ ارم خرم گشت؛ ابرهای بهاری به هنگام باریدند، دشت و پالیز چون چراغ فروزان شد و جهان سیمای بهشتی جاودان به خود گرفت.