پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود

چو انوشیروان شاهنشاه ایران به رفتارهای تند گذشتهٔ خویش در برابر بزرجمهر اندیشید، رخسارش از شرمساری و درد افروخته گشت و چین بر پیشانی‌اش افتاد. او از اینکه با وزیری پرمهر و وفادار چنین جفا روا داشته بود، سخت دل‌تنگ و غمگین شد. پس برای دلجویی و زدودن غبار اندوه از روان آن فرزانه، دهان بزرجمهر را پر از درّ خوشاب و گوهرهای گران‌بها کرد. بزرجمهر چون پژمردگی چهره و دردِ روانِ شهریار را دید، لب به سخن گشود و رازهای گذشته از مرغ سیاه و گوهر پنهان در بندِ بازو تا راز خواب شاهانه را بازگفت. او خسرو را دلیری بخشید و گفت که این اتفاقات همه از گردش چرخ سپهر و حکم قضا بوده است و پشیمانی را سودی نیست. چه شاه، چه موبد و چه بزرجمهر، همگی تسلیم آن تقدیرند که یزدان پاک بر اختران نگاشته است. بزرجمهر سپس به ستایش پادشاه پرداخت و در درگاه ایزدی تندرستی و شادی او را خواستار شد، اما یادآور گشت که اگرچه سرآمدی و شکوه از آنِ شهریار است، ولی آراستگی تاج و تخت به تدبیر و رنجِ وزیرِ داناست؛ چه، کار شاهان رزم و شکار و دادگری و بزم است، و اندیشهٔ گنج و سپاه و کدخداییِ جهان، بار سنگینی است که بر دوشِ دستور هوشمند نهاده شده است.