پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود

چون خسرو انوشیروان از خواب بیدار شد و بزرجمهرِ فرزانه را دید که مغموم و لب به دندان گزیده بر جای ایستاده، گمان برد که وزیرافتاده‌حال و اندیشناک در خواب بر او گزندی خورانده یا نیت خفته‌اش را برمی‌کاویده است. خشم بر دل شاه مستولی گشت و بر بزرجمهر بانک برآورد که ای ناپاسدار، که تو را گفت که می‌توانی راز طبع و نهان‌آگاهان را پنهان داری؟ مگر من هرمز و بهمنم که از خاکیان برتر باشم؟ آگاه باش که پیکر من نیز چون همه آدمیان از خاک و باد و آتش و آب سرشته شده است. جهاندار از سر خشم و عتاب بسیار سخن گفت، اما بزرجمهر فرزانه لب از لب نگشود و جز آهی سرد و خاموشی پدید نیاورد. وزیر دانا دریافت که اختر اقبالش رو به نشیب نهاده و گردش آموزگار سپهر او را به آزمونی سخت افکنده است، پس نادره‌کارانه از بیم و وقار دم دربست. خسرو نوشین‌روان خشمگین بر باره بنشست و در میان گردان و لشکریانِ گردآمده در مرغزار، راه کاخ پیش گرفت و تمام مسیر چشمانش را از فرزانه برتافت و خشم خویش را فرو می‌خورد. چون به کاخ رسید، با دلی پرکینه فرمان داد تا تالاری چون سندانِ آهنین برای بزرجمهر بسازند و آن دانای راز و تدبیر را در دژ زندان محبوس گردانند. بدین‌سان، مهر شهریار از وزیر خردمندش گسست و بزرجمهر در تاریکی زندان مأوا گرفت.