پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود

با به پایان آمدن داستان روزگار و دستخط‌های پرشکوه کسری نوشین‌روان، کهنسالی جهان را غبار ناتوانی نمی‌نشاند، چرا که اندیشه و جان سخنور پیر، همچنان جوان، سوزان و آتشین بر سرای گیتی می‌تابد. طبعی که در سالیان خزان نیز شراره‌های آتشین می‌زاید، اینک نغمه‌سرای آستان شهریاری است که نام والایش تاج تارک کلام شده است. همان پادشاه بلندپایه‌ای که چون نامش بر فراز منبرها طنین می‌افکند، شکوه آیینی‌اش از شرق تا غرب می‌گسترد و حتی چلیپای ترسایان به شریعت گرانمایه محمد گرایش می‌یابد. سالیان دراز این شاهنامه از چشم آفتاب و کیوان و ماه پنهان مانده بود تا آن زمان که آراسته به نام محمود گشت و ستایشش پهنه آفاق را فراگرفت. شهریاری دلاور که با تیغ رخشان و رومی‌فام خویش جهان را از تیرگی بت‌پرستان هند پاک گردانید و مرزهای داد را گسترد؛ پس جاودان باد روزگاری که به نام او آباد است و شاداب باد سپهری که بر تارک او سایه می‌افکند.