چنین گوید روایت‌کننده داستان‌های کهن که کسری انوشیروان، شهریار پرشکوه و دادگر ایران، چون زمان رخت بربستن خویش یا سپردن زمام کشور را نزدیک دید، نامه‌ای استوار و سرشار از حکمت به فرزند گران‌مایه خود هرمزد نگاشت. شاه جهاندار، خورشید روزگار و افزاینده فرّ و شکوه تاج قباد، نامه را به نام یزدان پاک آغاز کرد و هرمزد را خجسته باد گفت. او یادآور شد که در ماهی فرخنده و در روز خرداد، به فالی نیکو و اختری همایون، تاج زرین شاهنشاهی را بر سر او نهاده است؛ همان‌گونه که خود از پدر خویش قباد به یادگار گرفته بود.
کسری آن‌گاه فرزند را به بیداری، دادگری، بخشندگی و گرایش به سوی دانش و پروردگار فراخواند. او از سخن دانایی کهنسال یاد کرد که دانش را نزدیک‌ترین راه به درگاه ایزدی دانسته بود، چرا که انسان نادان تفاوتی با خاک ندارد و تنها با دانش است که روان آدمی پاک و ارجمند می‌گردد. انوشیروان هرمزد را سخت از پیمان‌شکنی و بیداد بر حذر داشت و هشدار داد که خاک، کفنِ پیمان‌شکنان خواهد بود و هرگز نباید گوش به سخن بدگویان سپرد یا بی‌گناهان را به پادافره رسانید.
شهریار خردمند به فرزند آموخت که توانگری زیردست و رعیت، مایه استواری پایه پادشاهی است؛ پس نباید به مال رعیّت طمع ورزید، بلکه شاه باید سایه‌سار امنیت و داد برای همگان باشد. او سفارش کرد که مردان بی‌نام‌ونشان و بی‌هنر را به سلاح جنگ مجهز نسازد، زیرا در روز سختی به دشمن خواهند پیوست و سلاح شاه را بر ضد خود او به کار خواهند بست. در پایان، کسری با یادآوری ناپایداری جهان سپنجی و سرنوشت شاهان پیشین که جز نام و سخن از آنان باقی نمانده، هرمزد را به دادگری و نام نیکی فراخواند که تا ابد زنده می‌ماند.