چون فرستادهٔ کسری نوشین‌روان راه دراز روم را سپرد، شتابان به درگاه قیصر درآمد. باریافتگان در را گشودند و سفیر ایران بر آستانِ تختِ شهریار روم ایستاد. قیصر بر تخت تکیه زده بود؛ چون چشمش به عنوانِ نامه افتاد و دید که کسری در سرآغازِ آن، خویشتن را برتر و برین خوانده است، خشم و غرور سرکش در دلِ جوانش به جوش آمد. قیصر، شهریاری کم‌سال و تازه‌برتخت‌نشسته بود؛ از کبر و رشک، دست پیش نیاورد و فرستاده را گرم نپذیرفت. پرسش‌هایی سرد و ناخرسندانه بر زبان آورد و نگاهی آکنده از بی‌اعتنایی بر سفیر افکند، سپس فرمان داد او را در جایی دور از ایوانِ شاهی فرود آورند و نامهٔ شاهنشاه ایران را ناخوانده به سوئی نهاد.
یک هفته تمام، بزرگان و رای‌زنانِ روم در ایوانِ قیصر گرد آمدند تا در بابِ این نامه به چاره‌جویی پردازند. کُهنسالانِ انجمن گفتند که اگرچه کسری شهریارِ مقتدرِ جهان است و نوشتنِ چنین نامه‌ای زاییدهٔ قدرتِ اوست، اما نباید با تندی آتشِ جنگ را برافروخت، چرا که قیصر جوان است و هنوز در آغازِ پادشاهی؛ پس شایسته نیست شاهنشاه ایران در باژ و ساوجویی با او درافتد. اما سرانجام، خویِ خودکامگی و غرورِ جوانی بر رایِ پندآموزِ بزرگان چربید و نامه‌ای نادروست و ناسزا در پاسخِ کسری نگاشتند.
بر بالایِ نامه نوشتند: «از قیصر، سرآمد و سرافرازِ روم، به سویِ کشوری که جز روم شوم است!» و در متنِ آن افزودند که سفیرِ ایران هرچه در بازار و مرزومومِ روم دیده است، بازگوید؛ چه از غم و چه از شادی، هیچ‌چیز نباید پنهان بماند. قیصرِ کهن رفته و اینک قیصری تازه بر اورنگ نهاده که سر بر تارکِ همه مهتران می‌ساید و هیچ پادشاهی را برتر از خود نمی‌داند. پس از آنکه نامهٔ رومی بر پرنیان و قرطاس بیاراستند، فرستادهٔ دانایِ ایران را به ایوان فراخواندند.
قیصر در خلوتِ ایوان به سفیر گفت: «بدان که من چاکر و فرودستِ کسی نیستم و خویشتن را از خاقانِ چین و سالارانِ هیطل کمتر نمی‌دانم! سبک داشتنِ شهریاری چون من ناپسند است، حتی اگر شاهِ تو بر سرتاسر جهان فرمان براند. عظمت از آنِ کسی است که دشمنانِ بسیار دارد و گردن‌کشان بر آستانش سر می‌سایند. چرا بزرگیِ مرا نادیده می‌گیرید و خورشیدِ شکوهِ روم را زیر ابرِ پنهان می‌سازید؟ روشنیِ این آفتاب با خشمِ شما کاسته نخواهد شد. با این همه، اگر روزگار سختی پیش آید، کسری یادگارِ پدرم و شهریارِ من است. اکنون آنچه دیده‌ای به نیکی بازگوی و در این پاسخ، زشتی مپذیر.» پس خلعت و جامه‌ای بر او پوشاندند و اسبش را به درگاه آوردند. فرستادهٔ ایران، بی‌آنکه در هیچ منزلی درنگ کند، شتابان و خشمگین راهِ بازگشت به دربارِ کسری را پیش گرفت.