روزگار بر وفای خویش نپایید و هنوز زمانی چند نگذشته بود که جمهور، شهریار عادل و دادگر، به بیماریی ناگهانی درافتاد. او در واپسین دم، کدبانوی خویش را پیش خواند، وصیت کرد و سرزمینی لبریز از داد را به او و فرزند خردسالش گو سپرد. اما گو هنوز خردسال‌تر از آن بود که تاج کیانی بر سر نهد، کمر پادشاهی بندد و بر تخت شهریاری نشیند. بزرگان و سران کشور غمگین و دردتبار شدند؛ چرا که جهان خاطره‌ای خوش از بذل و دادگری جمهور داشت و اینک بیم آن می‌رفت که کشوری بی‌شهریار بلندپایه‌تر، دستخوش آشوب و گزند گردد.
از این رو، بزرگان، سپاهیان و عامه مردم از سندل تا مرزهای کشمیر و چین گرد هم آمدند تا درباره آینده ملک چاره‌جویی کنند. همگان هم‌رای بودند که کودکی خرد توانایی اداره سپاه، برپایی داد و سرکوب خشم ناهنگام را ندارد. در شهر دنبر، برادر جمهور جای داشت؛ مردی خردمند، نامور و شایسته گاه پادشاهی که نامش مای بود. جهاندیدگان و بزرگان روی به دنبر نهادند و مای را به پادشاهی خواندند. مای با سرافرازی به پایتخت آمد، بر تخت برادر نشست، تاج جمهور را بر سر نهاد و درهای دادگری و دهش را بر همگان گشود.
چون پایه‌های پادشاهی مای استوار شد، همسر برادر خویش را به همسری گرفت و گو، آن فرزند خردسال، را چون جان شیرین بپرورد و گرامی داشت. روزگاری نگذشت که بانوی پری‌چهره باردار شد و پسری خوش‌سیما برای مای به دنیا آورد. مای فرزند را طلخند نام نهاد و مهر مادری و پدری در دلش جوشیدن گرفت. سال‌ها گذشت؛ طلخند به دوسالگی رسید و گو هفت‌ساله شد—نوجوانی دلاور، دارنده فرّ شاهی و یال پهلوانی که آینده‌ای شگفت در پیش داشت.