چون کینه‌توزی در دل طلخند شعله‌ور گشت، بی‌درنگ دست به تدارک جنگ برادرکشی زد و بدون هیچ درنگی خزائن کهن پدر را برروی لشکریان گشود. او میان گردان خویش ترگ و جوشن توزیع کرد، چندان که بیم و هراس در دل دانا و نادان افتاد و مردم در اندیشه افتادند که گردش روزگار کدام‌یک از این دو برادر را بر اریکه والایی خواهد نشاند. از هر گوشه کشور سپاهیان چون سیلاب روان شدند؛ طلخند جوشن رزم بر تن کرد و گو نیز با دلی پردرد و با درود بر روان پدر، خفتان و کلاه‌خود بر سر نهاد.
دو شاه جوان بر پشت پیلان پیلتن نشستند و دشت نبرد از طنین زنگ، درای هندی و بانگ نای و کوس لبریز شد. گرد و غباری چنان سنگین برخاست که دیدگان خورشید و خاقان را تیره ساخت. لشکرگاه چون کوهی از پولاد آراسته گشت؛ درفش‌هایی با نقش ببر و همای برافراشته شد و نیزه‌داران و سپرداران پیشاپیش صفوف کشانده شدند. گو چون بر پهنه نبرد نگریست و هوا را نیلگون و خشم‌آلود یافت، دوشادوش مهر برادرانه، دلش از بیداد طلخند سوخت. از این رو، والامردی سخنگو و خردمند را برگزید تا پیامی از سر دادخواهی و آشتی به طلخند رساند.
پیام‌آور گو نزد طلخند آمد و گفت: «ای برادر، بیداد مجوی و خون بی‌گناهان را بر خاک مریز که در آن سراوان پاسخی برای کردگار نخواهی داشت. از پند دانا سر متاب و به گفتار بدسگالان غره مشو؛ نگذار که ناپاکی این جنگ در جهان یادگار ماند و کشور هند ویران و شکارگاه پلنگان و شیران گردد. ملک و گنج از آنِ تو باد، مهر با تو می‌ورزم و تاج شاهی بر سرت می‌نهم، تا رنج و بیداد بر مردمان روا داشته نشود.»
اما طلخند با چهر‌ه‌ای افروخته و دلی آکنده از غرور، پاسخ داد: «من گو را نه برادر می‌خوانم و نه دوست! او بدسگال و گنه‌کار درگاه یزدان است. مرا نیازی به خراج و بخشش او نیست؛ توانایی و شهریاری از خورشید تا ماهی زآنِ من است. اکنون که صفوف رزم آراسته گشته و تیر و ژوپین در میان است، راهی جز کارزار و درهم‌شکستن سپاه گو باقی نمانده است!» فرستاده با سری پر از باد و پاسخی تلخ بازگشت، در حالی که تاریکی شب بر دشت رزم سایه می‌افکند.