چون فرمان خسرو انوشیروان بر رزم صادر شد، بر درگاه شهریاری غلغله‌ای از کرنای، سنج و درای هندی برپا گشت. کوس‌های گران‌سنگ بر کوههٔ پیلان سپید و تهم‌تن بسته شد و از انبوهیِ گرد و سپاه، سیمای گیتی همچون نیل تیره و لاجوردی گشت. لشکری بیکران از مداین به سوی پهن‌دشت روان شد، آن‌چنان عظیم که گویی دریای سبز خزر در برابر شکوهش خیره و سرگشته می‌ماند. از نالهٔ بوق‌های جنگی، درخشش درفش‌های تابناک و جنبش سواران خردمند و زرین‌کفش، پنداری ستارگان آسمان در آب فرو افتاده و چرخ گردان از حیرت به خوابی سنگین فرو رفته بود.
چون خبر خروج خشمگینانهٔ شاهنشاه ایران با این سپاه گران به گوش قیصر روم رسید، وی شتابان از عموریه به سوی حلب شتافت و گیتی را پر از جوش و خروش کارزار ساخت. سیصد هزار سوار رومی حلب را به تمامی در حصار خویش گرفتند و از هر سو جنگی بی‌درنگ و دهم‌آور آغاز شد. جاثلیق، از گردان و بزرگان روم، منجنیق‌های سنگ‌انداز را بر درگاه‌های شهر بیاراست و دژ سقیلان را خالی ساخته، آن را پایگاه تاخت‌وتاراز خویش گردانیدند.
چندی نگذشت که دیار حلب به دریایی از خون بدل گشت. سپاه باطرون از هیبت تیغ ایرانیان زنهار خواست و تنها در مدت دو هفته، سی هزار تن از سواران رومی به اسارت درآمدند و به پیشگاه انوشیروان آورده شدند. شمار کثیری نیز با تیرهای خنگ‌پیکر کشته گشتند. رومیان درمانده که تاب پایداری در نبرد تن‌به‌تن نداشتند، در پیشروی سپاه شاه، خندقی بس عمیق کندند و در تاریکی شبگیر، آب رود را در آن انداختند؛ بدین‌سان راه بزرگ بر خسرو و لشکر گرانش بسته شد و نبرد خروشان ایرانیان سپری موقت یافت.