چون فرستاده از سفر روم بازآمد، مستقیم به پیشگاه کسری نوشین‌روان شتافت و تمام آنچه را که در آن دیار دیده، شنیده و از رفتار قیصر دریافت کرده بود بر شاهنشاه ساسانی بازگفت. با شنیدن این گزارش، دل کسری از کین و خشم سنگین شد و آتش غرور شاهانه‌اش زبانه کشید. شاه گرچه فرستاده را به پاس تحمل رنج راه نواخت، اما اندیشه خود را بر فروکوفتن گردن‌کشی قیصر استوار ساخت.
کسری بر نادانی قیصر تأسف خورد که چگونه این مرد خودخواه یار را از دیار و دوست را از دشمن بازنمی‌شناسد و با آنکه خود از مایه و شوکت تهی است، گمان می‌برد که می‌تواند در برابر شاهنشاهی ایران سرافرازی کند. شاه ساسانی خروشان شد و اعلان داشت که از این پس نخواهد گذاشت هیچ تن از نژاد رومی بر آن تخت پادشاهی شادمان و آسوده بنشیند و نام روم را در جهان به شومی خواهد آلود و بوم آبادش را به آتش خواهد کشید.
در اوج خشم، کسری سوگندهای گران یاد کرد؛ سوگند به یزدان پاک، به خورشید روشنایی‌بخش و ماه تابان، به آتش مقدس آذرگشسب و به تاج و تخت پادشاهی که تا تمامی گنجینه‌های کهن قیصر را در پوست‌های گاو نگیرد و تیغ برانش بر روم فروفرود نیاید، سر شمشیرش نیام را نخواهد دید و هیچ نعمت و شادمانی در جهان بر او حلال نخواهد بود.