پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود

داستان چنین آغاز می‌شود که خبر درگذشت قیصر روم به مدائن و دربار کسری نوشین‌روان رسید. شاه ایران با شنیدن این خبر، دلی پراندیشه یافت و چهره سرخ‌فامش از اندوه ناپایداری جهان زرد گشت. او دانست که هیچ زنده‌ای را از چنگال مرگ رهایی نیست. پس، فرستاده‌ای خردمند، جهان‌دیده و آزاده از میان بزرگان ایران برگزید و او را به سوی فرزند و جانشین قیصر روانه ساخت. کسری نامه‌ای جان‌سوز و پر از مهر و تعزیت بنگاشت؛ نامه‌ای که در آن نخست به درگاه یزدان برای پادشاه جدید آرزوی دراززیوی و کامرانی کرد و سپس اندرز داد که گیتی سرایی سپنجی است و هیچ پادشاهی—خواه قیصر باشد و خواه خاقان—چون زمانش فرارسد از خاک تیره رستگاری نیابد. نوشین‌روان در پایان نامه، آرامش روح قیصر درگذشته را از مسیحا خواستار شد و مهر و دوستی خود را با پیشنهاد دادن هرگونه یاری از سپاه، گنج، اسب و سلاح به شاه جوان روم آشکار ساخت.