داستان این نشست فرخنده و رازگشایی‌های حکمت‌آمیز در بارگاه کسری نوشین‌روان، حماسه‌ای است از فروغ دانش و دادگری. موبد خردمند در محضر شهریار ایران‌زمین زانو می‌زند و از گوهر نیایش، اندازهٔ خواسته از آفریدگار، سرچشمهٔ خرد، تفاوت فرّ شاهی و دانش، و آیین کشورداری می‌پرسد. نوشین‌روان با زبانی انباشته از پرنیان حکمت، پاسخ می‌دهد که خواهش از یزدان باید به اندازه باشد تا دل از زیاده‌خواهی پرخون نگردد. او بنیاد خرد را در شرم و نژاد پاک و جان‌پرواری به دانش می‌داند و آشکار می‌سازد که شهریار دادگر باید دادخواهان را پناه، و بخشش و دانش را افسر خویش سازد. در این گفت‌وگوی فخیم، شاه از دو دیو بدگوهر یعنی آز و نیاز پرده برمی‌دارد و راه رستگاری را در خردورزی، پارسایی، سپاس پروردگار، و دوری از گناه می‌جوید؛ چرا که نام نیکو و دادگری، تنها گوهر مانایی است که پس از سپری شدن این سرای سپنج، تا جاویدان بر تارک گیتی درخشان خواهد ماند.