پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود

روایت داستان چنین آغاز می‌گردد که شاهوی بیداردل، پیر خردمند و تیزهوش، رازی شگفت از روزگاران کهن بر زبان می‌آورد. او سخن از پادشاهی والاتبار در سرزمین هند به میان می‌آورد به نام جمهور؛ شهریاری دارنده سپاه و گنج و شوکت که آوازه مردانگی و دادگری‌اش در سراسر جهان پیچیده بود. قلمرو فرمانروایی او از پهنه کشمیر تا مرزهای چین گسترده بود و مردمان سراسر آن سامان او را بر دادگری‌اش می‌ستودند. جمهور شاه بر اورنگی مرصع نهاده بر تخت سندلی (صندل) می‌نشست و با دانایی و آبرومندی بر رعیای خویش، اعم از شهری و لشکری و کشوری، حکومت می‌کرد. همسر این شهریار دانا، بانویی از تبار شاهان، فرزانه و هنرمند بود. روزگاری برآمد و از این پیوند خجسته، فرزندی خردسال و زیباروی چشم به جهان گشود که همتای پدر در والایی و زیبایی بود. شاه با دیدن آن کودک نوآمده، نام او را گو نهاد.