دهقانِ کهنسال و گران‌مایه، گنجینه رازهای کهن، چنین روایت می‌کند که در میان تمام نامدارانِ دارنده فرّ و داد، و از میان رزم‌آورانِ والاگهر، هیچ شهریاری در شکوه و اقتدار همتای خاقان چین نبود؛ مگر شاهنشاه ایران، کسری نوشین‌روان، که آوازه جهانداری‌اش گیتی را پر کرده بود. از مرزهای پهناور چین تا کرانه‌های خروشان رود جیحون، خلایق بر دادگری خاقان آفرین می‌گفتند و فرمان او را گردن می‌نهادند. آن سالار قدرتمند، دارنده گنج‌های انبوه، لشکریان بی‌شمار و تاج کیانی، در سرزمین گلزریون آن سوی چاج جای داشت. در همین حال، آوازه منش، دلاوری، دانایی و فرّ ایزدی کسری انوشیروان در میان تمام بزرگان و شاهان جهان پراکنده شده بود و همگان آیین جهانداری و شکوه شاهنشاهی او را می‌ستودند.