چون مهران‌ستاد با کاروان پرشکوه دختر خاقان چین به مرزهای ایران رسید، خروش شادی سراسر گیتی را برداشت و هر کس مژدهٔ این پیوند فرخنده را مایهٔ شادمانی و پیشکش نهادن ساخت. از شهر آموی و بیابان مرو تا بسطام و گرگان، زمین و راه یکسر چون پر و بال تذرو، آراسته و نگارین گشت. مردم ایران، از مرد و زن و کودک، بر سر راه این پری‌چهر چینی گرد آمدند؛ از فراز بام‌ها بر کاروان گوهر می‌افشاندند و پیش پایشان زعفران و درم می‌بیختند. تشت‌های عطر و خلوق معطر برآمیخته شده و آواز کوس و شیپور و طنین نای و چنگ و رباب چنان در هم پیچیده بود که خواب و آرامی در زمین نمانده بود.
چون بانوی چینی به شبستان شاهی درآمد، کسری نوشین‌روان به درون عماری نگریست. سروقدی دید با چهره‌ای چون ماه تمام، که تاج زلفین معطر و مشکینش چون زرهی گوهرنشان بر سرش می‌درخشید. نوشین‌روان در حیرت از آن جمال خیره‌کننده، نیایش‌کنان نام یزدان را فراوان بر زبان آورد و جایگاهی بس شایسته برای آن ماهرو بیاراست. چون خبر این شادمانی و حرمت فرزند به خاقان چین رسید، او نیز شادمان گشت و نیروهای خود را از سغد، سمرقند و چاج بیرون کشید و تاج پادشاهی را به کاشغر فرستاد. کسری نیز مرزبانانی دادگر بر آن دیار گماشت.
بدین‌سان دادگری نوشین‌روان سراسر جهان را فراگرفت؛ سپاه سیصدهزارنفری ترکان پراکنده شدند و پیکار و کشاکش به پایان رسید. بزرگان و کهنسالان مرزهای شرقی—از آموی تا چاچ و ختن و بلخ و بخارا—گرد هم آمدند و روزگار تلخ گذشته در ستم افراسیاب و تهاجم ارجاسب را یاد کردند و خدای را سپاس گفتند که با فرّه و دادگری کسری، امنیت و آبادی به سرزمینشان بازگشته و دست اهریمن از گیتی کوتاه شده است.