پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود

اکنون داستان نوش‌زاد آغاز می‌گردد؛ پندی بس شگرف برای آنان که از راه دادگری و سپاسداری سر برمی‌تابند. اگر چرخ گردون را وزیری والا یا سالاری سزاوار افتخار بود، بی‌گمان کسری نوشین‌روان همان شهریار بی‌همتا می‌بود. پس چگونه فرزندی می‌تواند از فرمان و راه چنین پدر دادگری سرپیچی کند و نادانسته بر جایگاه او چشم بدوزد؟ این فسانه را بخش به بخش یاد دار تا از رازهای روزگار و کیفر ناسپاسی آگاه گردی. سخن دهقان که کهن و گران‌بها بود، بدین سان با جادوی شعر آراسته گردید تا یادگاری جاودان در جهان بر جای ماند و آفرین‌خوانان بر روان سراینده‌اش درود فرستند. سراینده پارسی‌نژاد که شصت بهار از عمر خویش را گذرانده بود، چنین سرود که هر کس با دادگر و جهاندار دشمنی ورزد، نه از نژاد آدمیان، که از سرشت اهریمن خبیث است. این داستان تکان‌دهنده، از یادآوری روایات باستان درباره نوش‌زاد پدید آمده است.