کسری انوشیروان، شهریار ایران، اندوهگین و گرفته‌دل بر تخت پادشاهی نشست؛ چراکه خوابی دیده بود که روانش را آشفته و دلش را پر از غم ساخته بود. وی بیدارمغزان، دانایان و تعبیرکنندگان خواب را به دربار فراخواند و ردان و موبدانِ راهنما را بر جایگاه بزرگی نشاند. شاه آن‌چه را در خواب دیده بود برای موبدان بازگفت تا راز آن را بر وی آشکار سازند. اما هیچ‌یک از تعبیرکنندگان پاسخ روشنی نداشتند، چراکه آن دانش در میان ایشان نبود؛ چه، آن کس که به نادانی خویش خستو و معترف گردد، خود را از سرزنش دانایان برکنار می‌دارد.
چون انوشیروان از دانایان دربار پاسخی نیافت، دلش پراندیشه شد و در پی تدبیری تازه برآمد. او بزرگان و فرستادگانی خردمند و هوشیار را به هر کوی و برزنی از کشور گسیل داشت. با هر فرستاده، بدره‌ای آگنده از درم—شامل ده هزار درم—همراه کرد و امید فراوان داشت که فرستادگان با دست پر بازگردند. فرمان داد تا در سراسر جهان به جست‌وجوی تعبیرکننده‌ای دانا بپردازند که در انواع دانش‌ها دست داشته باشد، خواب شاه جهان را تعبیر کند و راز نهفته در پس آن را بگشاید. چنین دانایی را آن بدره زر پاداش خواهند داد و بر شاه جهان منت سپاس خواهند نهاد. پس موبدانِ کاردان و سواران هوشیار به هر سوی ایران‌زمین روانه شدند.