انوشیروان دادگر، شاهنشاه ایران‌زمین، چون فراست و دانایی بی‌همتای بوزرجمهر را در پاسخ به دشوارترین پرسش‌ها دید، دلش از شادمانی شکوهمند گشت. هر بار که شهریار در تحسین گهربار او بانگ «زه» برمی‌آورد، خزانه‌دار چهار بدره سیمین گران‌بها نثار می‌کرد، و چون تحسین شاه به «زهازه» اوج می‌گرفت، چهل بدره درم که در هر یک ده هزار درم بود، از گنج شاهی به وزیر خردمند ارزانی می‌شد. بدین‌سان، سخن نیکوی وزیر با ثروت شاهانه همگام گشت و بدره‌های خورشیدگون پیش روی بوزرجمهر نهاده شد.
با پایان یافتن این رایزنی‌های حکمت‌آمیز، افق داستان به سوی سرگذشت پر فراز و نشیب مهبود، وزیر نیک‌نام، گشوده گردید. گویی روزگار در گوش آدمی زمزمه می‌کند که هرگز نباید دمی از آموختن بازایستاد و دل را در تاری گمان و پندار گرفتار ساخت؛ چرا که چون انسان بپندارد به غایت دانش دست یافته، چرخ گردون او را بار دیگر در مقام شاگردی پیش استادی نو خواهد نشاند. اکنون، داستان شگفت مهبود از زبان دهقان کهن‌سال و از میان نامه‌های باستان برمی‌خیزد...