بانگ نای و خروش کوس برآمد و جهان چون قیرگون گشت؛ کسری نوشین‌روان سی هزار سوار شمشیرزن و زبده از میان لشکر نامدار خویش برگزید و سپاهی گران را به منذر سپرد تا از سوی دشت نیزه‌وران بر مرز روم بتازند و آتش بر آن بوم و بر زنند. با این همه، شهریار دادگر ایران خواست تا نخست اتمام حجت کند؛ پس نویسنده‌ای هوشمند فراخواند تا نامه‌ای به قیصر روم بنگارد. نامه با نام خدای خورشید و ماه آغاز گشت؛ شاه ایران قیصر را اندرز داد که از تعدی به تازیان و مرزهای تحت حمایت ایران دست بردارد، چرا که گوسفند را از چنگال گرگ رهایش نیست و هر که بر منذر تازد، تاج و گاه خویش را بر باد خواهد داد.
فرستاده‌ای چیره‌زبان و جهاندیده نامه شاه را به دربار روم برد. قیصر چون نامه را خواند، چهره‌اش از خشم زرد و پرچین گشت. نویسنده را بخواند و پاسخی سرشار از تکبر نگاشت؛ او یادآور شد که رومیان هرگز به کیانیان باژ نداده‌اند و نوشین‌روان خالق خورشید و دارنده کلید آسمان نیست که خود را برتر از همگان داند. قیصر تهدید کرد که این بار اوست که از ایران باژ و ساو خواهد خواست و دشت نیزه‌وران را به خاک و خون خواهد کشید. سپس فرستاده ایران را با تندی و بی‌اعتنایی بازگرداند.
چون فرستاده به ایران بازآمد و پاسخ مغرورانه قیصر را به سمع شهریار رساند، نوشین‌روان برآشفت. سه روز با موبدان، ردان و پهلوانان به مشورت نشست و در روز چهارم رای بر نبرد استوار گردید. خروش شیپورها و نای‌های رویین به آسمان برآمد. شاه ایران با درفش کاویانی، تاج و کفش زرین، و پیلان و کوس‌های کُران در پیشاپیش سپاه، سوی آذرآبادگان حرکت کرد؛ گرد سپاه چنان برآشفت که روشنی از خورشید بگرفت و زمین زیر سم اسبان و گرد پیلان چون دریای نیل نیلگون گشت.