چه شاه باشی در اوج شکوه و چه بنده‌ای در حضیض سادگی، و چه مردی پاکدل که سر بر آستان یزدان فرود می‌آورد، آدمی را از داشتن همسری دلسوز، خلوتی امن، و پوشاک و خوراکی برای زیستن چاره‌ای نیست. در میان این همه، اگر زنی که در کنار مرد می‌نشیند پارسا، صاحب‌تدبیر و خردمند باشد، به سان گنجی ارزشمند در سرای اوست؛ به‌ویژه اگر قامت گران‌سنگش چون سرو سهی، موهای مشکینش تا به پای فرو افتاده، و سخنش نرم و دلنشین و آکنده از شرم و بیداری باشد.
شهریار ایران، کسری نوشین‌روان، در کاخ خویش بانویی بدین‌سان آراسته و شایسته داشت. بانویی که بر کیش مسیح بود و زیبایی بی‌مانندش غوغا در شهر افکنده و زبان‌ها را به تمجید گشوده بود. از این بانوی ماه‌روی، فرزندی برای شاه به وجود آمد با چهره‌ای درخشان چون خورشید، که تابان‌تر از ناهید در آسمان می‌درخشید.
شهریار نامور فرزندش را «نوش‌زاد» نام نهاد و در پرورش او چنان ناز و مهربانی به کار بست که نگران بود مبادا باد تندی بر نازکای تندرستی او بوزد. نوش‌زاد در آن کاخ پرنیانی، به زیبایی و راستی بالید، قامتی چون سرو سهی یافت و در دانش و هنر شاهنشهی بی‌همتا و شایسته تاج‌وتخت گشت.