چون کسری نوشین‌روان بر تخت عاج برشد و تاج دل‌افروز شهریاری بر سر نهاد، بزرگان و نامداران گیتی در بارگاه او گرد آمدند. سالار ایران‌زمین زبان به ثنای کردگار سپهر گشود؛ همان داداری که سرچشمه نیک‌بختی و رنج، و فرمانروای چرخ گردان است. انوشیروان بزرگان را پند داد که هیچ نفسی نباید جز به فرمان ایزد برآید و هر آنکس که دادگری پیشه کند، دلش به نور داد شادمان گردد و آن‌که اندیشه بد در سر پرورد، در پایان مایه تباهی خویش شود. او یادآور شد که کار امروز را نباید به فردا افکند، چه کس نداند که فردا روزگار چه بازی‌ها در آستین دارد. تندرستی را باید غنیمت شمرد و پیش از آمدن بیماری و مرگ، زادِ راه عقبتی براندوخت. انوشیروان رشک، بیهوده‌گویی، کژی، دروغ و پیروی از هوای نفس را مایه خواری و تاری روح دانست و راستی و داد را یگانه راه رستگاری خواند. وی کارگزاران و موبدان خویش را به پاسداری از نام و ننگ و دادگری بر زیردستان فرمان داد و هشدار داد که بیدادگران از مکافات رهایی نخواهند داشت. در پایان، شاهنشاه همگان را به بیم و امید از یزدان پاک فراخواند؛ آفریننده‌ای که بر داوران داور است و زمین و آسمان و جان آدمی به گواهی هستی و مهر او برپاست.