فرستاده کسری انوشیروان همراه با بزرجمهر جوان از شهر مرو به سوی دربار پادشاهی روانه شدند. در میان راه به جایگاهی سرسبز و چشمه‌ساری زلال رسیدند؛ هنگام آسایش و خفتن بود. آنان زیر درخت کهنسالی فرود آمدند و پس از خوردن توشه‌ای، لب به استراحت گشودند. بزرجمهر چادر بر چهره کشید و به خوابی خوش فرو رفت. در این میان، فرستاده که هنوز بیدار بود، ناگاه دید ماری سیاه‌وپیسته از درخت به زیر آمد و چادر از روی کودک خفته برکشید. مار بوی خرد و فرّه ایزدی را در بزرجمهر احساس کرد، او را از سر تا پا بوئید بی آنکه کمترین گزندی به او برساند، سپس آرام بر فراز شاخسار درخت برشد. چون بزرجمهر بیدار شد، مار در میان شاخه‌های باریک ناپدید گشت. فرستاده شاه از این شگفتانه به حیرت افتاد و نام یزدان پاک را بر زبان جاری ساخت و دریافت که این کودک آینده‌ای بسیار درخشان و ارزشمند خواهد داشت. آنان راه را ادامه دادند تا به پایتخت و دربار کسری رسیدند. فرستاده به شتاب به پیشگاه انوشیروان شتافت، آفرین خواند و سرگذشت یافتن بزرجمهر در مرو و معجزه شگفت‌انگیز مار را به عرض شاه رساند.