خبرهای گران و ناخوشایند از مرزهای شرقی به گوش کسری نوشین‌روان، شهریار بزرگ ایران، رسید. گزارش‌ها حاکی از آن بود که خاقان چین، پادشاهی پرقدرت و کینه‌توز، بر هیتالیان تاخته و شکست سنگینی بر آنان وارد آورده است. سپاهیان خاقان لحظه‌ای زین از پشت اسبان برنداشته و دو بهره از لشکر غاتفر، سالار هیتالیان، را خسته و کشته ساخته بودند؛ تا آنجا که هیتالیان متلاشی‌شده ناچار دست به دامن تخمهٔ بهرام گور شده و شاهی نو بر تخت نشانده بودند. همچنین شاه چغانی نیز در برابر شوکت نوظهور خاقان سر فرود آورده بود.
کسری با دلی پراندیشه فرمان داد تا ایوان بارگاه را بیارایند و موبدان، دبیران و سالارافخمان کشور گرد آیند. در این انجمن، اردشیر موبد موبدان، شاپور و یزدگرد دبیر، و دیگر فرزانه دانا در کنار تخت شاهی نشستند. نوشین‌روان راز دل گشود و گفت: «از مرزهای توران، از هیتال و چاچ و چین و ختن، آگاهی‌های ناپسندی آورده‌اند. خاقان چین که از نژاد افراسیاب و ارجاسب است، بر غاتفر پیروز شده و سر به خورشید می‌ساید. او سرزمینی را که زیرفرمان ماست و چینیان بدان پشت‌گرم بوده‌اند در نوردیده و مردمانش را به رنج افکنده است. کنون رای شما در برابر پیروزی‌های خاقان و بیم درازدستیاو به مرزهای ایران چیست؟»
بزرگان و دانایان ایران بر پا خاستند و شاه را آفرین خواندند. آنان در پاسخ گفتند که مرز هیتال همواره زیستگاه اهریمن‌صفتان و دشمنان دوزبان ایران بوده است و شکست آنان چیزی جز بادافره و کیفر دادگرانهٔ ایزد به خاطر ستمی که بر پیروزشاه راندند و آن چراغ جهان را ناگهان کشتند، نیست. با این حال، دانایان دربارهٔ خاقان یادآور شدند که او خشمگین و غرورآفرین شده است؛ اما از شاه خواستند تا با شتاب به سوی خراسان لشکر نکشد، چرا که خالی ماندن مرکز ایران ممکن است قیصر روم را گستاخ ساخته و لشکر رومیان را به پویه‌داری و کینه‌جویی در خاک ایران وادارد.
انوشیروان چون سخنان بزرگان را به گوش هوش شنید و پاسخ‌های آنان را سنجید، دریافته که خو گرفتن سپاهیان به بزم و آرامش، شور و شوکت رزم‌جویی را در دل‌هایشان افسرده کرده است و بزرگان بیش از آنکه خواهان نبردی گران با خاقان باشند، دل به عافیت و پاسداری از مرزهای کهن بسته‌اند.