چون هفتاد و چهارمین بهار از سالیان زندگی کسری نوشین‌روان سپری گشت، سایه مرگ بر خاطر شهریار فرزانه سنگینی نمود و او را غرق در اندیشه عاقبت کار و آینده جهان ساخت. شاه دادگر به دنبال کدخدایی برای گیتی می‌گشت که پیش از هر کار، جامه عدل و داد بر تن آراسته باشد، با نیازمندان و بینوایان به نرمی و مهر رفتار کند و روانی روشن، بی‌کینه و آراسته به رادی داشته باشد. کسری را شش فرزند پسر بود؛ جوانانی برومند، پاک‌دامن، دانادل و دارنده فرّ و شکوه شاهوار، که همگی در دلاوری، فرهنگ، پارسایی و تدبیر گوی سبقت از همتایان روده بودند. اما در میان این شش گهر گرانمایه، هرمزد که سالاری برادران را به سال و دانش بر عهده داشت، گویی در بی‌همتایی انگشت‌نما بود. شاهزاده‌ای سرسرافراز، نیکوچهر و آراسته به دانش و حکمت که مهر خود را سخاوتمندانه بر دل همه آزادگان و بزرگان ایران‌زمین گسترد.