شهریار ایران، کسری نوشین‌روان، روزی همراه با حشم و لشکریان از پایتخت خویش مداین به قصد شکار بیرون شد. او در پهندشت به دنبال بزهای کوهی و آهوان تاخت تا بدان‌جا که شکارها پراکنده شدند و شاه از تکاپو خسته و درمانده گشت. از میان دشت سوزان، ناگاه به مرغزاری خرم و دل‌انگیز رسید؛ جایی آراسته به درختان سرسبز، گیاهان تازه و سایه‌ای بس جان‌بخش. در این سفر، وزیر دانشمند و وفادار او، بوزرجمهر، نیز از روی مهر و پرستش همراهش می‌راند.
شاه از باره فرود آمد تا چشمان خسته خویش را بر سبزه مرغزار بیاساید. لشکریان و پرستندگان همگی برای پی‌گرفتن شکار در اطراف مرغزار پراکنده شده بودند و کسری تنها بر روی سبزه غلتید و سر بر کناری نهاد و به خوابی خوش فرو رفت.
از قضا، جامه از بازوی شاه کنار رفت و بازوبند گران‌بهای او که آراسته به گوهرهای درخشان بود آشکار گشت. در همان حال، پرنده‌ای سیاه و رازآمیز از فراز ابرها فرود آمد و بر بالین شاه خفته نشست. چون آن مرغ سیاه بازوی شاه را عاری از جامه و بازوبند پرگوهر را بی‌نگهبان دید، پیش آمد و درزهای بازوبند را با منقار بردرّید. سپس گوهرهای تابناک، از درهای خوشاب تا یاقوت‌های زرد را یک‌به‌یک بلعید و بلافاصله پرکشید و در پهنه آسمان ناپدید شد.
بوزرجمهر که شاهد این صحنه شگفت و شوم بود، سخت غمگین و حیرت‌زده گشت. دل وزیر فرزانه از چرخ گردون پربیم شد؛ زیرا درک کرد که این واقعه نشانه‌ای از نشیب روزگار و آغاز فریب و نهیب چرخ ستمگر است.