روزگار بر وفق مراد بوزرجمهر جوان چرخید و ستارهٔ بخت او در آسمان ایران‌زمین درخشیدن گرفت؛ تا آنجا که دل شاه کسری نوشین‌روان از حضور او لبریز از شادمانی گشت. شهریار عادل که دلی آراسته به داد و سری سرشار از حکمت داشت، درگاه خویش را به پناهگاه خردمندان و رازداران دانش بدل ساخته بود. همواره هفتاد سخنور دانا و موبد بیداردل در دربار شاه مسکن داشتند و از خوانِ کرمِ شهریاری بهره‌مند بودند تا هر زمان شاه از امور کشورداری، دادورزی و بزمِ شاهانه فراغتی می‌یافت، با نیوشیدن سخنان تازه، دل را به زیور دانش بیاراید.
در این میان، بوزرجمهر با چهره‌ای نیکو، زبانی گویا و هوشی سرشار، به آموختن دانش روی آورد. او چنان شیفتهٔ حکمت بود که در زمانی کوتاه بر تمامی فیلسوفان، ستاره‌شناسان و دانشمندان عصر پیشی گرفت و سرآمد همگان شد. روزی از روزها، کسری که تشنهٔ نیوشیدن رازهای حکمت و دریافتن دانایی‌های نو بود، بر خوان شاهی بنشست و فرمان داد تا کارآگاهان، بیداردل‌ترین موبدان و پژوهندگانِ رازهای گیتی را به دربار فراخوانند؛ دانشمندانی که هوشیار، یادگیرنده و نیوشندهٔ حکمت باشند تا انجمنی بی‌مانند از دانش و اندیشه برپا گردد.