پس از آنکه بهرام چوبین از سر راه برداشته شد و گرد فتنه‌ها فرو نشست، خسروپرویز بر تخت شهریاری آسوده خاطر برنشست. هیچ‌یک از بزرگان و سرکشان را یارای آن نبود که سر از فرمانش برتابد یا به کینه‌توزی رو‌در‌روی او ایستد. اما آتشی نهفته در جان شاه زبانه می‌کشید. روزی خسرو شاه راز پنهان خویش را با وزیر پاکیزه‌رأی در میان نهاد و گفت: «تا کی این اندیشه و کینه را در نهان نگه دارم؟ چگونه شایسته است که کشندهٔ پدرم همواره پیش چشمانم گام بردارد و با وجود چنان گناه بزرگی، خویشاوند من خوانده شود؟ وقتی جان و روان روشنم از خون کینه مالامال است، پادشاهی بر من چگونه گوارا خواهد بود؟» پس خوان نهادند و می گساریدند؛ در همان روز، شاه فرمان داد تا بندوی را به غل و زنجیر کشیدند. سپس به رهنمای خویش دستور داد تا بی‌درنگ دست و پای بندوی را ببرند. جلادان دست و پای او را بریدند و بندوی در دم جان داد و روانِ پر از خونش را به خسرو واگذارد.