چون قیصر روم بر جایگاه خویش مستقر گردید، بی‌درنگ قلم برگرفت و نامه‌ای سرشار از نیایش، ستایش و آفرین به درگاه خسرو پرویز نگاشت. او خردمندانه شرح داد که چگونه با موبدان و دانایانِ پاک‌رای کشورش به هم‌پرسان پرداخته و دفتر نیکی و بدی روزگار را گشوده‌اند. قیصر نوشت که اگرچه لشکری بیکران از هر سوی به قسطنطنیه فراخوانده تا در خدمت خسرو قرار گیرد، اما تأخیر در گسیل داشتن سپاه، برخاسته از اندیشه‌ای ژرف برای درمان ریشه‌ای کینه‌های دیرین بود؛ چه، سال‌خوردگان روم هنوز یورش‌های شاپور پسر اردشیر، کژروی‌های هرمز و کی‌قباد، و ویرانی‌های سهمگین دوران نوشین‌روان را به یاد داشتند که چگونه سی‌وهفت شهر روم را به خاکستر نشاند و جوی‌های خون جاری ساخت.
قیصر در ادامه افزود که بر پایه آیین مسیح، بدی را با بدی پاسخ نمی‌دهند و سرچشمه نیک‌بختی در راستی و دادگری است. از این رو، او دل‌های آسیب‌دیده رومیان را با افسونِ مهر و تریاکِ شکیبایی درمان کرده تا دیگر کسی نامی از کینه‌های کهن نبرد. او از خسرو خواست تا پیمانی استوار ببندد که بر پایه آن، هیچ ایرانی به مرزهای روم تجاوز نکند، باژ و خراجی مطالبه نشود، و نبردهای خونین گذشته میان فرزندان فریدون—ایرج، سلم و تور—برای همیش از یادها زدوده شود.
برای تحکیم این اتحاد تاریخی، قیصر پیشنهاد کرد که دختر خردمند و پارسای خویش را بر پایه سنت‌های پاک به همسری خسرو درآورد تا فرزندی که از این پیوند خجسته زاده می‌شود، هرگز کینه ایرج را به یاد نیاورد و گیتی از آشوب و جنگ بیاساید. وی سپس با یادآوری سرگذشتِ عبرت‌آموز پیروز و خوشنواز و پندِ حضرت مسیح که «چون دادگری نماند، خرد به تباهی کشد»، خسرو را به خویشتن‌داری، پاسداشتِ پیمان و دوری از کینه‌توزی فراخواند. در پایان، قیصر نامه را با مشک و مهر نگین خویش آراست و با احترام و هدایای فراوان به فرستاده خسرو سپرد.