پس از سه روز اقامت، چون خورشید گیتی‌فروز بر آسمان برآمد، خسرو پرویز تیغ بران برکشید و راه شهر وریغ را در پیش گرفت؛ شهری که نمادهای مسیحیت و دیار بیماران و نیایشگاه‌ها در آن برپا بود. در دوردستِ جاده، دیری کهن و تنها به چشم می‌آمد و بانگ زمزمه‌وار راهبی پارسا از آن برمی‌خاست. خسرو پیش رفت و با صدایی رسا بانگ برآورد و بر پیر دیر درود فرستاد. راهب چون آوای او را شنید، از دیر فرود آمد و با نگاهی خسرو را شناخت و گفت: «تو بی‌گمان خسرو شهریاری، که از تخت پدر آواره گشته‌ای و از چنگ بندهٔ پلید و منی‌پرستی چون بهرام چوبین می‌گریزی.»
شاهپور ساسانی شگفت‌زده شد و برای آزمودن پیر پارسا گفت که تنها فرستاده‌ای خرد از سپاه ایران به سوی قیصر روم است. راهب خندید و او را از فریب بازداشت و گفت که کژی در آیین پارسایان نگنجد. سپس او را مژده داد که یزدان پاک یار اوست و به‌زودی از قیصر روم سپاه، سلاح و دختری از تبار شاهان (مریم) خواهد یافت و پس از دوازده تا پانزده ماه دوباره تاج شهریاری ایران را بر سر خواهد گذاشت؛ و بهرام چوبین در نبردی سخت شکست خورده، به دیار دور خواهد گریخت و سرانجام به فرمان خسرو کشته خواهد شد.
سپس خسرو از سرنوشت همراهانش پرسید. راهب خسرو را از رنج و آشوبی که از جانب دایی‌اش گستهم (بستام) بر او خواهد رسید هشدار داد. گستهم که در انجمن حاضر بود و سخنان راهب را می‌شنید، برآشفت و قسم‌های گران خورد—به یزدان پاک، به آذرگشسپ، و به جان خسرو—که هرگز خیانتی در دل نپرورد. خسرو او را دلداری داد اما یادآور شد که چون قضای ایزدی فرارسد، دانش و تدبیر آدمیان به یک‌سو نشیند.