چون سپیده دمید و جهان هورفام گشت، بندویِ دلاور بر بالای بام برآمد و بهرام پور سیاوش را بانگ زد. او آشکار ساخت که خسرو پرویز پیش از رسیدن سپاه، راه روم را پیش گرفته و از چنگال دشمنان گریخته است. بندوی هشداری مدبرانه داد که حتی اگر سپاهیان چون عقاب تیزپرواز بر آسمان برآیند، دیگر به خسرو دست نخواهند یافت. سپس امان خواست تا فرود آید و اخبار شاه را بازگوید، وگرنه آماده بود تا پای جان نبرد کند.
بهرام پور سیاوش چون دریافت که خسرو گریخته، کشتن بندوی را بی‌سود دید و ترجیح داد او را زنده نزد پهلوان سپاه، بهرام چوبین، ببرد. چون خبر گریختن خسرو به گوش بهرام چوبین رسید، آتش خشم در نهادش زبانه کشید و بر بهرام پور سیاوش آشفت که چرا فریب خورده و در انجام فرمان سستی ورزیده است.
سپس بهرام چوبین بندوی را پیش خواند و او را به تندی سرزنش نمود و بدگوهر و فریبکار خواند. اما بندوی بی‌هیچ هراسی سینه سپر کرد و پاسخ داد که خسرو خویوند و شهریار اوست و فدا کردن جان در راه او عین جوانمردی و وفاداری است. بهرام چوبین با دیدن شجاعت و پایمردی بندوی، او را نکشت اما پیش‌گویی تلخی نمود که سرانجام به دست خود خسرو به هلاکت خواهد رسید. آن‌گاه فرمان داد تا بند سنگین بر پاهای بندوی نهند و او را اسیر نگه دارند، و خود با دلی پر از اندیشه و بیم از آینده به خواب رفت.