بندوی، دلاور آزاده، هفتاد روز تمام در بند بهرام پور سیاوش چون یوزی در قفس گرفتار بود. اما اندیشه هوشمند او از تکاپو نایستاد؛ با گفتاری سنجیده و دلسوزانه دل بهرام نگهبان را به‌دست آورد و او را نوید داد که روزگارِ تیره خسروپرویز بار دیگر سپید خواهد شد و سپاهیان روم به یاری شاه ایران خواهند آمد. بندوی، نگهبان را سوگند داد که اگر خسرو به کشور بازگردد، جان او را از هر آسیب ایمن دارد، مشروط بر آنکه زنجیر از پایش بردارد. بهرام پورسیاوش که فریفته این وعده‌ها شده بود، بند از پایش گشود و راز بزرگ خویش را بازگفت؛ او تدبیری چیده بود تا بهرام چوبینه را در بزمگاه و میدان چوگان با تیغ زهرآگین از پای درآورد.
چون سپیده سر زد و خورشید مشک‌فام آسمان را روشنی بخشید، بهرام چوبینه برای بازی چوگان به میدان آمد. بهرام پورسیاوش نیز زرهی نهان زیر قبای خویش بپوشید و بر اسب نشست. اما همسر ناپاکش که دل در گروه مهر بهرام چوبینه داشت و از شوهر کینه می‌ورزید، نهانی پیامی به چوبینه فرستاد و او را از زره پنهان و نیت شوم شوهرش آگاه ساخت. در میدان چوگان، چوبینه با هوشیاری به یکایک سواران نزدیک شد و بر پشتشان دست کشید تا به بهرام پورسیاوش رسید. چون زرهِ پنهان را زیر جامه او لمس کرد، فریاد برآورد که در میدان بازی چه کسی زیر خز زره می‌پوشد؟ سپس تیغ کین برکشید و سراپای او را بر درید.
با کشته شدن بهرام پورسیاوش، بندوی آگاه شد که روزگار بر او تیره گشته است. پس شتابان جوشن رزم پوشید، میان ببست و همراه با چند تن از یاران وفادار خویش از شهر گریخت و راه اردبیل را پیش گرفت. هنگامی که بهرام چوبینه از میدان بازآمد و جویای بندوی شد، دریافت که او چون باد از چنگش گریخته است. چوبینه از کشتن بهرام پورسیاوش پشیمان گشت، زیرا او را بی‌پناه و بی‌خبر یافته بود، و سخنانی پندآموز درباره خطرات خیره‌سری و اعتماد به دشمن بر زبان راند.
در این میان، بندوی و یارانش تاخت‌تازان از بیابان‌های بی‌پایان گذشتند تا در گوشه‌ای از صحرا به سراپرده موسیل ارمنی رسیدند. بندوی نزد موسیل رفت و ادای احترام کرد. موسیل او را به گرمی پذیرفت و خواهان آن شد که در همان‌جا بماند تا اخبار تازه از پادشاه خسروپرویز و لشکریان روم برسد. بندوی نیز یاران خود را فراخواند و در کنار موسیل ارمنی منتظر سرنوشت نشست.