چون خراد برزین، فرستاده‌ی فرزانه و کاردان، از سفر دور و پرخطر خویش بازآمد، به آستان شهریار ایران، خسرو پرویز بار یافت و تمام آنچه را که دانسته، دیده و به انجام رسانیده بود موبه‌مو بازگفت. با شنیدن خبر رهایی از چنگال آن دشمن بدگهر و سرکش، دل خسروپرویز آکنده از شادی و سپاس به درگاه ایزد گشت. شاه بی‌درنگ دستور داد تا بینوایان و درویشان را از درم، دینار و جامه‌های فاخر بهره‌مند سازند و گرد غم از چهره‌ی مستمندان بزدایند.
سپس دبیران دربار نامه‌هایی پیروزمندانه به زبان پهلوی نگاشتند و به سراسر اقلیم‌ها و نزد خودکامگان و پادشاهان فرستادند تا همگان بدانند که دادار گیتی چگونه شوکت دشمن را به خاک برابری کشانده است. نامه‌ای ویژه و شایسته نیز برای قیصر روم نوشته شد تا متحد خویش را از این پیروزی بزرگ آگاه سازد. به فرمان شهریار، یک هفته تمام در سراسر کشور بزم و سور برپا گردید؛ در هر برزن نغمه‌ی چنگ و می درگرفت، آتشکده‌ها با پیشکش‌های گران‌بها روشن‌تر شدند و بر موبدان خلعت‌های شاهوار افکنده شد.
خسرو پرویز رو به خراد برزین کرد و او را ستود و فرمود که تو را شایسته‌ی تاج و تخت می‌دانم. آن‌گاه به پاس این خدمت بی‌بدیل، دهان خراد را از گوهرهای شاهوار آگنده ساخت و صد هزار دینار زرین همراه با گنجینه‌ای بی‌کران به پایش ریخت، چندان که عرصه بر فرستاده تنگ گردید. شاه یادآور شد هر آن‌کس که از راه دادگری و وفا بپیچد، روز روشنش به شام تار بدل خواهد شد، همان‌گونه که بهرام در دشت نبرد به دست پیرمردی ترکیه‌ای خوار و نابود گشت. موبدان و بزرگان دربار آفرین خواندند و دعا کردند که جهان هرگز خالی از وجود خسرو مباد و هر که کینه‌ی شاه را در دل دارد، به همان سرنوشت شوم بهرام دچار آید.