چون گستردگی آشوب و فتنه با تدبیر و شجاعت شگفت‌انگیز گردیه فرونشست، آن شیرزن نامدار دوات و قلم خواست تا نامه‌ای فخیم و سرشار از خرد به پیشگاه خسروپرویز نگارد. او نامه را با آفرین بر پروردگاری آغاز کرد که کینه‌ها را از دل بندگان می‌زداید و سپس گزارش داد که چگونه فرمان شهریار به بهترین وجه جامه تحقق پوشید و سپاه سرکش بدخواهان فروپاشید. گردیه با فروتنیِ بزرگان، آمادگی خود را برای اطاعت از هرگونه فرمان شاهانه اعلام داشت.
چون نامه به خسروپرویز رسید، دل شهریار از شادی و شگفت لبریز شد. شاه پیکی سخن‌دان و کهن‌آگاه فرستاد و نامه‌ای نگاشت که از فرط زیبایی و آراستگی، چون ارژنگ مانی می‌درخشید. در آن نامه، خسرو آن بانوی گران‌مایه را به گرمی به درگاه خویش فراخواند. گردیه با دریافت نامه شاه، همچون گلی بهاری شکفت، مقرری سپاهیان را پرداخت و با گنجینه‌ای بیکران و سپاهی آراسته راهی پایتخت شد.
چون به نزدیکی مقر شهریاری رسید، سپاهی گران به پیشوازش شتافت. گردیه به بارگاه بار یافت و خواسته و گنجی بیکران از گوهرها، دینارها، دیباهای زربفت، تاج، کمر، تخت زرین و سپرهای طلا کوب به گنجور شاه تحویل داد. خسروپرویز به آن قامت سروگون و چهره خورشیدوش نگریست؛ بانویی که رخسارش چو روز و گیسوانش چون شب تار بود و از لب سخن‌گوی او گوهر خرد می‌بارید. شاه او را به شبستان خویش فرستاد و پایگاهی بس والا بدان داد. سپس با فرستادن پیام به برادرش گردوی و بزرگان دربار، بر پایه آیین و کیش باستانی، گردیه را به همسری خویش درآورد و یاران و همراهان او را با خلعتهای گرانبها و درم و دینار فراوان نواخت.