چون سایه تیره بدگمانی خسروپرویز بر سر زادفرخ سنگینی گرفت و پادشاه جرم آشفتگی لشکر را به گردن او نهاد، زادفرخ دیگر پای رفتن به درگاه شاهی نداشت. او در بیرون درگاه به چاره‌جویی نشست و سرانجام لشکریان را یکسره از فرمانبری خسرو منصرف ساخت تا همگی بر برکناری شاهی که فرّه و بخت از او برگشته بود، هم‌داستان شوند.
در این میان، پیری کهن‌سال و جهاندیده زادفرخ را پند داد که تا پادشاهی تازه و باآزمون بر تخت ننشیند، کشور روی آرامش نخواهد دید و این مرزوبوم به کوره‌ای از آتش و اندوه بدل خواهد شد. او پیشنهاد کرد که شیرویه، فرزند مهتر و باآزمون خسرو که در بند پدر گرفتار بود، از زندان رهانیده شود و بر تخت کیانی نشیند.
هنوز رای‌زنی‌ها به پایان نرسیده بود که گرد سپاه تخوار برافراشته شد. زادفرخ به پیشواز تخوار شتافت و بیدادگری‌های خسرو و بی‌تدبیری‌های او را یادآور شد. تخوار که پهلوانی قاطع و شمشیرزن بود، همنوا گردید و هشدار داد که اگر خسرو بر جای ماند، هیچ پهلوان و بزرگی در ایران‌زمین زنده نخواهد ماند. پس تخوار چون آذرگشسپ بر اسب تاخت و همراه با زادفرخ به زندان دژخیمان خسرو هجوم برد.
سپهبد زندان با شش هزار سوار ورزیده به دفاع برخاست، اما در نبردی سهمگین به دست تخوار کشته شد و سپاهش پراکنده گشت. تخوار با جامه رزم وارد زندان تنگ شد و شیرویه جوان را آواز داد. شیرویه که از دیدن چهره خونین تخوار و خبر شورش بیمناک و اندوهگین شده بود، بر سرنوشت پدر گریست؛ اما تخوار او را بیم داد که اگر پادشاهی را نپذیرد، یکی از پانزده برادر دیگرش بر تخت خواهند نشست. شیرویه ناچار، با چشمی گریان اما گامی استوار، از زندان تنگ بیرون نهاد تا بر سرنوشت ایران فرمان براند.