چون پیام خاقان چین بر شهریار ایران‌زمین، کسری نوشین‌روان، رسید و پیشنهاد پیوند و خویشاوندی در میان آمد، شاهنشاه فرمان داد تا دبیر زبردست نامه‌ای پر از سخنان فرخنده و استوار بنگارد. سرآغاز نامه ستایش پروردگار جهان بود؛ آن خدای پیروزگر که گیتی به فرمان او برپاست و هراسی نیست مگر از نافرمانی او، و امیدی نیست مگر به بخشایش پروردگاری‌اش. کسری در پاسخ نامه خاقان نگاشت که دلش از پیشنهاد پیوند خاقان و نوید دختری از تبار پاکان شادمان گشته و اینک فرستاده‌ای خردمند و کارآزموده را روانه دربار چین می‌سازد تا کار این پیوند را بنیاد نهد.
پس از آنکه بر نامه مهر از مشک ناب نهادند و خلعت‌های شاهوار و گران‌بها بر فرستاده خاقان پوشانده شد، کسری از میان نامداران ایران، پهلوانی فرزانه و راد به نام مهران‌ستاد را برگزید و صد سوار سخنور و برجسته از بزرگان کشور را همراه او کرد. شاهنشاه مهران‌ستاد را پیش فراخواند و او را اندرز داد که با زبانی چرب و دلی پر از خرد و مهر گام در راه نهد. او را هشدار داد که مبادا فریب زیور، آرایش و چهره ظاهر دختران شبستان خاقان را بخورد، بلکه باید با ژرف‌بینی بنگرد که کدام دختر دارای آزرم، شرم، دادگری و اصالت واقعی است؛ دختری که مادرش خاتون، شهبانوی چین، باشد و نژادش از سوئی به فغفور و از سوی دیگر به خاقان رسد، چرا که فرزند پرستار و کنیز را، هرچند پدرش شهریار باشد، شایستگی بانویی کاخ کیانی نیست.
مهران‌ستاد با نیایش بر تاج و گاه شاهنشاه، در روز خرداد و با فالی فرخنده، همراه با سپاه سواران ایرانی روی به دیار چین نهاد. هنوز کاروان به مقصد نرسیده بود که غوغا و آگاهی از آمدن مهران‌ستاد و فرستادگان شاه ایران بر دربار خاقان چین طنین‌انداز شد.