چون خورشید تابان بار دیگر تاج زرین خویش بر چرخ لاژوردین برافراشت، کسری نوشین‌روان بر تخت عاج جلوس نمود. گرد او فرزانگان، موبدان نامور، کاردیدگان سرسرای مملکت، و دبیران خردمند همچون ساوه، یزدگرد دبیر و بهمن تیزویر صف کشیدند. شهریار رو به بوزرجمهر کرد و فرمان داد تا جان و دل را به زیور دانایی بیاراید و راهِ راستین پرستش پادشاه و نگه داشتِ عهد و پیمان درباریان را آشکار سازد، تا بزرگان کشوری آنچه می‌شنوند به یادگار برخوانند.
بوزرجمهر زبان به ثنا گشود و پاسخ داد که خردمند، پرستش شهریارِ گیتی را جز از راه دین و طاعتِ ایزد نمی‌جوید. فرمان پادشاه نبايد با درنگ و سستی مواجه گردد، چه هر آن کس که با پادشاه دشمنی ورزد، جانش در بند اهریمن است. شاه، مایه آرامش گیتی است و فرّه ایزدی بر چهره او می‌درخشد؛ از این رو خدمتگزار باید فرمان او را چون جان خویش گرامی دارد، راز دل او را حتی به خورشید و ماه بازنگوید، و از دروغ و زیاده‌گویی بپرهیزد. بوزرجمهر درگاه پادشاه را به دریایی پرموج تشبیه نمود که خرد در آن بادبان و سخنِ استوار سنگر آن است، و خشم و خشنودی شاه را چون آتشی دانست که گاه جان‌بخش و گاه سوزاننده است.