چون سپاه کسری نوشین‌روان در مسیر خویش به نزدیکی آتشکده سپنتا و نامدار آذرگشسب رسید، شاهنشاه عادل از دور با دیدن فروغ آن گنبد مقدس، به نشانه احترام و بندگی از باره فرود آمد و راه پیاده پیش گرفت. او از دستور پاک‌نهاد خویش شاخه‌های مقدس برسم را طلبید و چهره را با آب دیدگان بشست. سپس با زمزمه باژ به صحن آتشکده گام نهاد؛ شکوه درگاه چنان بود که پنداری جشن سده برپا ساخته‌اند. نوشین‌روان فرمان داد تا موبد بزرگ، کتاب مقدس زند و اوستا را با آوازی رسا و شایسته تلاوت کند. با طنین کلام آسمانی، رادان و هیربدان از سر خشوع بر خاک افتادند و دامن جامه‌ها چاک زدند، و بزرگان بر سر شاهنشاه گوهر افشاندند و زیر لب دعای خیر و زمزم برخواندند.
نوشین‌روان چون به آذر مقدس نزدیکتر شد، نیایش جهان‌آفرین را آغاز کرد و از دادار پاک خواست که او را پیروزی، شکوه و توفیق بخشد و دلش را همواره به سوی دادگری و راستی راهنمایی فرماید. سپس سیم و زر فراوان به پرستندگان آتشکده و مستمندان بخشید. پادشاه در برابر آتشکده خیمه شاهی برافراشت و لشکریانش از هر سو صف کشیدند. آن‌گاه دبیر خردمند خویش را فراخواند و نامه‌هایی پر از ستایش به مرزبانان و کنارنگان سراسر ایران‌زمین نگاشت. در آن نامه دستور داد تا همواره هوشیار و خداترس باشند، سپاهیان را آماده دارند، با زیردستان به انصاف و داد رفتار کنند و نگذارند هیچ بدخواهی به مرزهای ایران تجاوز کند. پس از تحکیم انتظام کشور، کسری نوشین‌روان لشکر به سوی مرزهای روم کشید. با پخش شدن خبر حرکت او، حاکمان و خردمندان با پیشکش‌های گرانبها به استقبالش شتافتند و هر جا که شاهنشاه فرود آمد، جز شادی، بزم و نوید دادگری پدیدار نگشت.