چون شهریار ایران، کسری نوشین‌روان، پس از سامان دادن به امور گیلان، عزم دارالسلطنه مداین کرد، سپاهی بیکران و بی‌شمار در رکابش به راه افتاد که کران تا کران دشت را می‌پوشاند. در میان راه، گردی برآمد و لشکری انبوه از سواران نیزه‌ور پدیدار شد. سواری دلاور و هوشیار از میان آن سپاه پیش تاخت، از اسب فرود آمد و به گرمی پیام آورد که این سپاه، منذر عرب است که به پاسداشت فرّه شاهنشاه و برای بوسیدن خاک آستان او آمده است. خسرو او را به گرمی پذیرفت و درگاه خویش را خانه او خواند. منذر چون این عنایت شهریاری بگوش دید، روی بر خاک نهاد و به خدمت خسرو شتافت. او که جهان‌دیده‌ای باتجربه بود، لب به سخن گشود و از ستم و درازدستی رومیان و قیصر گلایه کرد که چگونه در دشت نیزه‌وران به تاخت‌واتاخت می‌پردازند و حق مرزنشینان را پایمال می‌سازند. نوشین‌روان از گستاخی قیصر برآشفت و فرستاده‌ای زبان‌آور و شتابان به روم روانه ساخت تا به قیصر هشدار دهد که اگر دست از زیاده‌خواهی برندارد و گردن از داد بپیچد، تیغ پولادینش در برابر سپاه ایران چون موم نرم خواهد شد. اما قیصر مغرور، سخنان فرستاده را با فریب و نخوت پاسخ داد و منذر را کم‌خرد خواند و تهدید کرد که دشت‌های بی‌آب را به زیر گام‌های سپاهیان خویش خواهد آورد. چون پیک بازگشت و پاسخ قیصر را به کسری بازگفت، خشم شاهنشاه افروخته شد؛ خسرو به دستور خویش گفت که قیصر مغزی بی‌بهره از خرد دارد و به زودی پشیمانی سختی بر او خواهد رسید، چرا که مرد مست آن‌گاه به خود می‌آید که دست‌هایش در میان آتش بسوزد.