چون دست خسروپرویز بر سریر شهریاری استوار گشت و فرّ کیانی بر سراسر گیتی سایه افکند، جهانیان سر بر فرمان او نهادند؛ همه تاجداران به فرمانبرداریِ او گردن نهادند و کمترپایگان از احسان و دادگری‌اش توانگر گشتند. شاهنشاه در گنجینه‌های کهن را که از روزگار پیروز و قباد فرخنده به یادگار مانده بود برگشاد و از میان گردان و جنگاوران ایران، چهل و هشت هزار سوار گزیده و آزموده برگزید. آن‌گاه قلمرو شاهنشاهی را به چهار مرز دژم و پهناور تقسیم نمود و به هر مرزی ده و دو هزار سوار خنجرگذار گسیل داشت.
نخستین سپاه دوازده‌هزار نفره را روانه مرز روم ساخت تا پاسدار خاک پاک ایران باشند و نگذارند هیچ متجاوزی از روم بر کشور بتازد. سپاه دوم را با همین شمار به سوی زابلستان فرستاد و فرمان داد تا اگر کسی از راه دادگری سر پیچید، ابتدا او را با زبان خوش به راه آورند و اگر سرکشی کرد، به بند و چاهش افکنند و کارآگهان و دیده‌بانان بیدار را روز و شب بر سرحدات بگمارند. سپاه سوم را همراه با هدایای فراوان روانه دره باختر و سرزمین آلانان کرد تا استوار در برابر دشمنان بایستند. چهارمین سپاه دوازده‌هزار نفره را به سوی خراسان و مرزهای هیتال و چین فرستاد و اندرز داد که هیچ بیگانه‌ای نباید بی‌اجازه و پیمان شاهنشاه بر خاک ایران پای نهد.
پس از آن، خسروپرویز در گنجینه پدرش هرمز را برگشاد و درم‌های ممهور به نام هرمز را اشک‌ریزان میان درویشان و بینوایان بپراکند. آن‌گاه کین‌خواهیِ خون پدر را پی گرفت و هر آن‌کس را که یار و هم‌پیمان بندوی، گستهم و زنگوی بود و در ریختن خون هرمز دستی داشت، گرفت و سر از تنشان جدا ساخت. چون جهان از لوث وجود بدخواهان و خائنان پاک گردید، شاهنشاه روزگار خویش را بر پایه دانایی و انضباطی کیانی سازمان داد و هر شبانه‌روز را بر چهار بهر بخش کرد: بهری را به نشست با موبدان خردمند و دادخواهیِ سپاه و مردم اختصاص داد تا هرگونه کاستی و ستمی را به شتاب دادگری کند؛ بهری دیگر را به بزم و رامشگران و شادمانی با بزرگان گذراند؛ بهر سوم را به نیایش و سپاس‌گزاریِ جهان‌آفرین اختصاص داد؛ و بهر چهارم را با اخترشناسان به بررسی گردشش سپهر و کواکب گذراند و بخشی از شب را نیز در کنار ماهرویان طراز به آرامش نشست.
همچنین خسروپرویز ماه‌های سال را به چهار بخشِ انباشته از آیین‌های شاهوار تقسیم کرد: بخشی را به میدان چوگان و تیراندازی، بخشی را به شکار در کوه و دشت، بخشی را به نرد و شطرنج و نیوشیدن تاریخ و حکایات کهن از دانایان، و بخش چهارم را به پذیرش فرستادگان کشورهای دیگر، پاسخ به نامه‌های دولتی و اعطای خلعت‌های گرانبها سپری می‌ساخت؛ تا چون فروردین‌ماه و آغاز سال نو فرارسیدی، گنجی نو و نهان بر گنج‌های کیانی می‌افزود.