چون گردیه از نبرد پیروزمندانه فراغ حاصل کرد، روی به سوی خاک ایران نهاد و سپاهش را به جانب شهریار دلیران روانه ساخت. در روز چهارم، کاروان او به شهر آموی رسید؛ زنی چنان والا، شجاع و جهان‌جوی که هرگز چشم روزگار مانندی برای او ندیده بود. گردیه در آموی رخت اقامت افکند و در تنهایی خویش، داوری‌ها و اندیشه‌های بسیار از سر گذراند.
در میان این تدبیرها، نامه‌ای شتابان بر کاغذ آورد و به سوی برادرش گسیل داشت تا او را از سرگذشت خویش و آنچ بر ایشان گذشته بود آگاه سازد. نخستین بخش نامه از سوگ و دردی جانکاه سخن می‌گفت؛ از مرگ بهرام چوبین، آن پهلوان نامدار که از غم و رنج برادر جان به جان‌آفرین تسلیم کرده بود. گردیه نوشت که پاداش ایزدی برای من و تو باد و باشد که روان آن بهرام گرد از ما خشنود و آرام گیرد.
سپس گردیه از برادر خواست تا پیام او را به گوش خسروپرویز، شهریار بلندمرتبه ایران، برساند و پندها و گزارش او را بازگوید. او شرح داد که چگونه سپاهی گران از جنگاوران و نامداران در پی آنان تاختند، اما گردیه چنان سهمگین لشکریان دشمن را عقب راند و درهم شکافت که آنان را پس از آن نه هوای پیکار ماند و نه کام نشاط و بزم. او تأکید کرد که بزرگان و نامداران بسیاری هم‌اکنون همراه او هستند و نباید هیچ‌گونه گزندی به آنان برسد. گردیه نامه را با این سخن به پایان برد که در آموی منتظر خواهد ماند تا اختر فرخنده و روزگار نیک، پاسخی شایسته برای او بیاموزد.