چون خبر شوکت و پیروزی‌های پی‌درپی کسری نوشین‌روان به گوش خاقان چین رسید، سستی و بیم بر جانش افتاد و چهره‌اش چون گل شنبلید زرد گشت. او که دریافته بود نبرد با شهریار ایران جز ننگ و شکست ثمری نخواهد داشت، بزرگان، دانایان و موبدان دربار خویش را گرد آورد تا چاره‌ای بیندیشند. خاقان پنهان ساختن خطر را ناروا دانست و گفت: «مبادا روزگار پیروزی ما به تیرگی نشیند. چاره کار در آن است که فرستادگانی خردمند به نزد شاه ایران روانه داریم و دست دوستی و خویشاوندی به سوی او دراز کنیم. در پس پرده ما دخترانی شاهوار و دارنده تاج و افسر وجود دارند؛ یکی از آنان را به نام کسری خوانده و پوند خونی میان دو دودمان استوار می‌سازیم تا دیگر کسی نتواند کینه‌توزی ورزد.» بزرگان چین این تدبیر خردمندانه را پسندیدند و همداستان شدند.
پس خاقان درِ گنجینه‌های دیرین را گشود و هدایایی از گوهر، زر، سیم و دیباهای تابناک چینی فراهم آورد که نظیرش در جهان دیده نشده بود. آن‌گاه دبیری جهاندیده را فراخواند تا نامه‌ای بر حریر چینی بنویسد. نامه با ستایش جهان‌آفرین، پروردگار خورشید و ماه و بخشنده پیروزی آغاز گشت؛ سپس بر کسری، شهریار خردمند و صاحب شمشیر و تاج، درود فرستاده شد. خاقان در نامه نگاشت که آدمی با پیوند و دوستی ارجمند می‌شود و فرستادگانش از دادگری و فرّه ایزدی کسری سخن‌ها گفته‌اند؛ پس شایسته‌تر آن است که دو کشور در سایه همزیستی و پیوند خونی یکی شوند و مرز ایران و چین از گزند کینه آسوده ماند.
سه تن از والاتبارترین و چرب‌گوی‌ترین فرستادگان، نامه حریرین و هدایا را ستاندند و به سوی ایران شتافتند. چون به دربار کسری رسیدند، شاهنشاه بر تخت عاج جلوس کرده بود و تاج خسروی بر سر داشت. فرستادگان چین سی هزار دینار زر و جامه‌های درخشان چینی پیشکش کردند و به زبان چینی بر کسری آفرین خواندند. انوشیروان آنان را در سرایی شایسته جای داد و بامداد پگاه، با تاجی از یاقوت بر تخت پیروزی نشست. موبدان و رایشگران گرد آمدند و دبیر شاه، نامه خاقان چین را برخواند؛ بوی مهر و پوزش و دادخواهی از نامه برآمد و بزرگان ایران یک‌صدا فرّ و اقبال انوشیروان را ستودند که دشمنان سرکش را این‌چنین به بندگی و مهرجویی واداشته است.