قلون با در دست داشتن مهر شاهی، همچون نیِ شتابان از شهر کشان به سوی مرو تاخت تا روزگار شوم بهرام چوبین فرا رسید. بهرام در سرای خویش با خادمی نشسته بود و نعمات روزگار بر خوانش نهاده بود که قلون به تنهایی بر آستانه سرای پدیدار گشت. او به دربان چنین وانمود کرد که فرستادهٔ ویژهٔ دختر خاقان است و رازی نهان از مهر و بیماری بانوی خویش دارد که تنها باید به گوش پهلوان برسد.
چون پرده‌دار پیام را به بهرام رسانید، پهلوان پیرمرد سست‌بنیاد و مستمند را پیش فراخواند. قلون فریبکار به بهانهٔ نجوا در گوش بهرام، نردیک شد و ناگهان دشنه‌ای زهرآگین را از آستین برکشید و بر پهلوی گردِ تهمتن فرود آورد. خروشی از خانه برآمد و بهرام نالید که از راه غدر زخم خورده است. خدمتگزاران بر قلون تاختند، استخوان‌هایش را در هم شکستند و زیر تازیانه و سیلی او را تا نیمه‌شب به بند کشیدند، اما از لب او رازی بیرون نیامد.
دمی بعد، خون از پیکر پیل‌وار بهرام جاری بود و رنگ چهره‌اش به لاژورد می‌زد. خواهر وفادارش، گردیه، سرکنده و موی‌پریشان، سرِ خستهٔ برادر را بر دامن نهاد و زاری آغاز کرد. گردیه یادآور شد که بارها او را از بریدن شاخ وفاداری با دودمان ساسانی بیم داده بود، چرا که ایرانیان هرگز دل از تبار ساسان برنمی‌گیرند. بهرامِ زخم‌خورده با زبانی سست و نالان پشیمانی خویش را ابراز داشت و خود را با جمشید و کاووس مقایسه کرد که چگونه وسوسهٔ دیو آنان را از راه دادگری به گمراهی کشاند. او خواهر پاک‌نهاد و لشکریانش را وصیت کرد که دست از کینه بردارند، فرمانبردار خسرو پروز شوند و پیکر او را در خاک ایران به خاک بسپارند.